Naar de inhoud
Elke stof linkt naar per batch geteste voorraad bij Nordapep, met een analysecertificaat per batch.
peptide.wiki

Metabool

Incretine- en amylinepeptiden uitgelegd: GLP-1, GIP, glucagon en amyline

De verbindingen die het metabole peptide-onderzoek domineren, zijn variaties op een handvol darm- en alvleesklierhormonen. Zodra u weet welke receptoren ze raken, lijken de namen geen lettersoep meer.

7 min lezen · Bijgewerkt 2026-11-10

Belangrijkste punten

  • ✓GLP-1 is het fundament: exenatide, liraglutide en semaglutide werken allemaal op de receptor ervan.
  • ✓Tirzepatide voegt de GIP-receptor toe; retatrutide voegt daar glucagon aan toe.
  • ✓Amyline-analogen zoals pramlintide en cagrilintide vormen een aparte, aanvullende route.

De natuurlijke hormonen

GLP-1 (glucagon-like peptide-1) en GIP (glucose-afhankelijk insulinotroop polypeptide) zijn incretines, darmhormonen die na het eten vrijkomen. Natief GLP-1 wordt door het enzym DPP-4 binnen een paar minuten afgebroken, en daarom is elk middel in deze familie ontworpen om langer mee te gaan.

Glucagon, uit de alvleesklier, verhoogt de bloedglucose maar ook het energieverbruik. Amyline wordt samen met insuline afgegeven, vertraagt de maaglediging en draagt bij aan de verzadigingssignalen.

Eerste generatie: stabiliteit

Exenatide, een kopie van exendine-4 uit het speeksel van het gilamonster, kwam in 2005 op de markt als eerste GLP-1-receptoragonist. De natuurlijke resistentie tegen DPP-4 maakte het bruikbaar.

Liraglutide koos een andere weg: een gemodificeerd humaan GLP-1 met een vetzuur dat aan albumine bindt en de halfwaardetijd verlengt. Semaglutide verfijnde die aanpak verder.

Receptoren toevoegen

Tirzepatide combineert activiteit op de GIP- en GLP-1-receptor in één molecuul. Retatrutide voegt activiteit op de glucagonreceptor toe, waarmee het een drievoudige agonist is, en blijft in onderzoek.

De onderzoeksvraag bij elke stap is wat de extra receptor bijdraagt bovenop de vorige. Onze incretine-vergelijkingspagina's zetten deze stappen naast elkaar.

De amylinetak

Amyline-analogen werken via een andere receptorfamilie. Pramlintide, een goedgekeurd kortwerkend analoog, gebruikt prolinesubstituties om de aggregatie te vermijden die natief amyline onbruikbaar maakt. Cagrilintide is een geacyleerd, langer werkend analoog dat naast semaglutide wordt bestudeerd.

De rijpheid van het bewijs loopt sterk uiteen

Semaglutide, liraglutide, exenatide, tirzepatide en pramlintide zijn goedgekeurde geneesmiddelen met grote onderzoeksprogramma's. Retatrutide en cagrilintide zijn in onderzoek. Onze bewijsschaal plaatst elk op het niveau dat de gepubliceerde gegevens ondersteunen.

Alleen voor laboratoriumonderzoek. Niets op peptide.wiki is medisch advies. De beschreven stoffen zijn niet bedoeld voor gebruik bij mens of dier, en onderzoeksmateriaal is geen geneesmiddel.